คุณยายวัย 69 ปี กับรอยสักดอกไม้แรกในชีวิต: เมื่อ “ยาชาสัก” กลายเป็นสะพานสู่ความกล้า

คุณยายวัย 69 ปี กับรอยสักดอกไม้แรกในชีวิต: เมื่อ “ยาชาสัก” กลายเป็นสะพานสู่ความกล้า
โดย ธนวัฒน์ เหล็กชูกล้า

เสียงนาฬิกาไม้ในร้านดังติ๊กเบา ๆ คลอไปกับเสียงเครื่องเป่าลมอ่อน ๆ ที่ปลายร้าน แม้จะเป็นเวลาสิบโมงเช้า แสงแดดก็ยังไม่จัดนัก ภายในร้านสักขนาดกลางที่ตั้งอยู่ในตรอกเล็ก ๆ ของตัวเมืองเชียงราย มีเพียงเสียงเพลงเปียโนบรรเลงช้า ๆ ลอยมาเบา ๆ จากลำโพงบลูทูธหลังเคาน์เตอร์ไม้

ประตูไม้กระจกถูกผลักเปิดออกเบา ๆ พร้อมเสียงกระดิ่งแขวนเหนือกรอบประตู คุณยายคนหนึ่งในเสื้อคอกระเช้าลายดอกไม้และผ้าถุงสีกรมท่าเดินเข้ามาช้า ๆ ด้วยฝีเท้าที่มั่นคงเกินวัย เธอหยุดยืนตรงหน้าเคาน์เตอร์ หอบถุงผ้าเก่าใบหนึ่งที่ดูหนักอยู่พอสมควร

พิมพ์ชนก เจ้าของร้านและช่างสักวัยสามสิบปลาย ๆ เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทันที เธอยิ้ม และเชิญหญิงสูงวัยให้นั่งบนโซฟาผ้าใบที่จัดไว้ข้างหน้าต่าง “สวัสดีค่ะคุณยาย เชิญนั่งเลยค่ะ” พิมพ์ชนกพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

คุณยายพยักหน้าและนั่งลงอย่างระมัดระวัง ดวงตาของเธอมองไปรอบร้านที่เต็มไปด้วยภาพรอยสัก ภาพวาดด้วยมือ และข้อความแปลก ๆ ที่แขวนตามผนังไม้ไผ่
เธอหยิบแผ่นกระดาษพับเก็บอย่างดีออกจากถุงผ้า แล้วยื่นให้พิมพ์ชนกโดยไม่พูดอะไร

พิมพ์ชนกคลี่กระดาษออกช้า ๆ ดวงตาเธอมองภาพดอกชบาในกระดาษด้วยความรู้สึกประหลาด ภาพวาดนั้นไม่ได้ซับซ้อนนัก เป็นเส้นดินสอวาดมือธรรมดา ๆ ลายเส้นไม่คม ไม่สมมาตรด้วยซ้ำ แต่กลับมีบางอย่างที่ทำให้ภาพนั้นดูอบอุ่นอย่างประหลาด

“อยากให้มันอยู่ตรงนี้ค่ะ” คุณยายพูดเบา ๆ แล้วใช้นิ้วแตะไหล่ซ้ายของตนเอง

ไม่มีคำอธิบาย ไม่มีเรื่องราวเบื้องหลัง เธอพูดเพียงว่า “แค่อยากมีเรื่องเล่าของตัวเอง”

พิมพ์ชนกยิ้มอย่างไม่ซักถามอะไรเพิ่มเติม เธอชินกับลูกค้าที่บางคนมีเรื่องราวเป็นเล่มหนังสือ แต่บางคนก็เพียงอยากสลักบางสิ่งไว้กับชีวิต โดยไม่ต้องอธิบายเหตุผลใด ๆ

ก่อนเริ่มงาน เธออธิบายว่ารอยสักบริเวณไหล่นั้นมีความเจ็บพอสมควร โดยเฉพาะสำหรับผู้สูงอายุ แต่เธอมีทางเลือก “หนูจะใช้ ยาชาสัก ให้คุณยายนะคะ เป็นยาทา ไม่ต้องฉีด ไม่เจ็บแน่นอนค่ะ”

หญิงสูงวัยพยักหน้าช้า ๆ โดยไม่ถามอะไรเพิ่มเติม พิมพ์ชนกเตรียมครีมที่มีฉลากภาษาอังกฤษ แผ่นเล็กด้านข้างเธอพูดอย่างมั่นใจว่า “ตัวนี้ปลอดภัยค่ะ ทาไว้สัก 60 นาที เดี๋ยวก็ชาจนแทบไม่รู้สึกแล้วค่ะ”

เธอล้างผิวบริเวณที่จะสัก แล้วค่อย ๆ ปาดยาชาสักลงบนผิวด้วยไม้พายขนาดเล็ก จากนั้นห่อด้วยแรปใสอย่างพิถีพิถัน และตั้งนาฬิกาจับเวลา

ระหว่างที่รอ ยายวาสนา หยิบหนังสือปกแข็งที่มีรอยเหลืองตามขอบออกจากถุง มันคือหนังสือชื่อ “วันหนึ่ง…โลกจะรู้ว่าเรารักกัน” ชื่อเชย ๆ ที่ไม่เคยดังในร้านหนังสือทั่วไป พิมพ์ชนกจำไม่ได้ว่าเคยเห็น

หญิงชรานั่งอ่านมันเงียบ ๆ เสียงหน้ากระดาษกรอบ ๆ เมื่อพลิกไปทีละหน้า ฟังดูเหมือนเพลงขลุ่ยเบา ๆ ที่เล่นอยู่ข้างนอก

แสงแดดผ่านไม้ไผ่บางส่วนเข้ามาตกที่ใบหน้าเธอ
ไม่มีใครพูดอะไร ทุกอย่างเหมือนจะเงียบเกินไป
แต่ไม่อึดอัดเลย

เมื่อถึงเวลา พิมพ์ชนกถอดแรปใสออก เช็ดผิวอย่างเบามือ และลงหมึกลอกลายดอกชบาเส้นสีฟ้าบาง ๆ ให้ปรากฏบนหัวไหล่

เครื่องสักเริ่มส่งเสียงเบา ๆ พิมพ์ชนกจับเข็มอย่างมั่นคง และลงเส้นแรกบนผิวของหญิงวัย 69 ปี

ร่างของเธอไม่ขยับแม้แต่น้อย มือของเธอวางบนตักอย่างสงบ ดวงตาจ้องไปยังผนังฝั่งตรงข้ามที่แขวนภาพดอกไม้ดอกอื่น — ดอกกล้วยไม้ สีจาง ๆ

เมื่อรอยเส้นทั้งหมดเสร็จ พิมพ์ชนกเปลี่ยนเข็ม ลงสีชมพูอ่อนที่เธอผสมขึ้นใหม่ มันไม่ฉูดฉาด ไม่หวานเกินไป เป็นสีชมพูที่เหมือนดอกชบาบนผ้าถุงที่คุณยายใส่มาวันนี้

ตลอดเวลานั้น คุณยายไม่เคยถามว่ารอยสักจะอยู่ได้นานไหม ไม่เคยบ่นว่าเมื่อไหร่จะเสร็จ ไม่มีเสียงคร่ำครวญหรือถอนหายใจ มีเพียงแววตามั่นคงเหมือนคนที่ “ตัดสินใจแล้ว”

หลังจากงานเสร็จ พิมพ์ชนกยื่นกระจกให้ เธอมองมันนานพอควร ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย

“สวยนะคะ” ช่างสักพูดขึ้นเบา ๆ
หญิงสูงวัยยิ้ม ไม่ตอบ แต่หยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กจากกระเป๋าออกมา เขียนอะไรบางอย่างลงไปหนึ่งบรรทัด จากนั้นฉีกกระดาษแผ่นนั้นออก แล้วยื่นให้

“ฉันเคยให้ชีวิตคนอื่นมาตลอด วันนี้…ขอให้ตัวเองบ้าง”

พิมพ์ชนกรับกระดาษไว้ ไม่พูดอะไร เธอพับมันใส่กล่องไม้ใบเล็กใต้เคาน์เตอร์ เป็นกล่องที่เธอเก็บข้อความแบบนี้จากลูกค้าหลายคน หลายเรื่องราว รวมถึงหลายคนที่เธอไม่มีโอกาสได้เจออีกเลย

หลังจากห่อแผลและอธิบายการดูแลรอยสักเสร็จเรียบร้อย คุณยายวาสนาเดินออกจากร้านอย่างเงียบ ๆ
ไม่มีคำร่ำลา ไม่มีภาพเซลฟี่
ไม่มีโพสต์ขอบคุณลงเฟซบุ๊ก

เพียงแค่ผู้หญิงวัย 69 ปี เดินจากไปพร้อมรอยดอกชบาสีชมพูบนหัวไหล่
และเรื่องราวที่เธอตั้งใจสลักไว้ในชีวิตตัวเอง

โดยมี ยาชาสัก เป็นเพียงเครื่องมือเล็ก ๆ ที่ช่วยให้เธอข้ามความกลัว
ข้ามการรอคอย
และข้ามอดีตที่เธอไม่เคยได้เลือกอะไรเลย

วันนั้นคือวันธรรมดาอีกวันหนึ่งของเชียงราย
แต่เป็นวันที่เปลี่ยนความรู้สึกของผู้หญิงคนหนึ่งไปตลอดกาล

ผู้เขียน:
ธนวัฒน์ เหล็กชูกล้า – นักเขียนสารคดีเชิงวัฒนธรรม ผู้ชื่นชอบการฟังเรื่องราวของคนธรรมดาในสถานการณ์ที่ไม่ธรรมดา

ติดต่อสั่งซื้อ ยาชา ยาชาสัก หรือ ยาชาแบบทา ด้วยระบบอัตโนมัติ ได้ที่ หน้าเว็ปไซต์ https://ครีมยาชา.com/

ติดต่อเจ้าหน้าที่ ได้ที่ LINE ID : @TKTXTHAILAND [มี @ ด้านหน้า]