“เจ็บได้แต่อย่าร้อง”: มายาคติการสัก และบทบาทใหม่ของ “ยาชาแบบทา” ที่เปลี่ยนวงการเงียบ ๆ

ลมหนาวพัดกรูมาตลอดแนวฟุตบาทในซอยสุขุมวิท 31 เงาสะท้อนของแสงไฟจากร้านรวงริมทางเต้นไหวบนแอ่งน้ำตื้น ๆ ที่ยังไม่แห้งสนิทหลังฝนตกครู่ใหญ่ก่อนพลบค่ำ กลางซอยที่เหมือนจะเงียบ แต่ในชั้นสองของตึกห้องแถวด้านในสุด ไฟนีออนรูปงูเลื้อยผ่านกุหลาบสีน้ำเงินกำลังสว่างอยู่หน้ากระจก

เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นเมื่อชายหนุ่มสวมเสื้อแจ็กเก็ตหนาเปิดเข้ามา เขายกผ้าพันคอออกจากคอช้า ๆ ขณะมองไปรอบร้านที่อุ่นกว่าอากาศข้างนอกหลายองศา ร้านตกแต่งด้วยผนังปูนเปลือยและโซฟาหนังสีเข้ม ในมุมหนึ่งมีเครื่องอุ่นไอน้ำปล่อยกลิ่นลาเวนเดอร์เบา ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

ช่างสักชื่อพีรดนย์ — หรือที่ทุกคนเรียกเขาว่า “มาร์ค” — หันมาทางเสียงกระดิ่ง เขาสวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงผ้ากลิตเตอร์ลายเปลวไฟแบบแฟชั่นจากโตเกียว และมีรอยสักที่แขนเต็มท่อนจนถึงข้อมือ ริมฝีปากเขาไม่ได้ยิ้ม แต่มีบางอย่างในดวงตาทำให้ลูกค้าใหม่รู้สึกว่านี่ไม่ใช่ร้านที่น่ากลัว

ชายหนุ่มชื่อฮันเนส อายุยี่สิบสองปี มาจากฮัมบวร์ก เขายื่นรูปวาดที่พิมพ์จากมือถือให้มาร์คดู เป็นภาพกราฟิกแมวดำขดตัวใต้ดวงจันทร์เสี้ยว ตำแหน่งที่เขาอยากได้คือแผ่นหลังด้านซ้ายช่วงบน — บริเวณที่ขึ้นชื่อว่าเจ็บ เพราะใกล้แนวกระดูกสะบัก

มาร์คพยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินไปหยิบแบบสำเร็จขึ้นมาทาบหลังลูกค้า

“แค่บอกไว้นะครับ ตรงนี้เจ็บพอสมควร ถ้าเคยสักมาก่อนจะรู้ แต่ถ้าเป็นครั้งแรก อาจต้องพึ่งตัวช่วย” เขาพูดด้วยเสียงเรียบ

ฮันเนสยังคงมองกระจกโดยไม่ตอบ เขาไม่เคยสักมาก่อน

มาร์คหยิบหลอดสีขาวออกมาจากถาดพลาสติก เขาบีบเนื้อครีมออกมานิดหนึ่งเพื่อโชว์

“นี่คือยาชาแบบทา ไม่ต้องฉีด ไม่ต้องกลัวเข็ม ทาทิ้งไว้ประมาณ 40–90 นาที จากนั้นจะเริ่มชา ทำให้เจ็บน้อยลงมาก”

ฮันเนสมองครีมในมือมาร์ค แล้วพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

จากนั้น กระบวนการเริ่มต้นขึ้น

มาร์ควางยาชาแบบทาลงบนโต๊ะสเตนเลส แล้วหยิบถุงมือยางสีดำมาสวมก่อนจะเปิดหลอดครีมอย่างระมัดระวัง กลิ่นของมันไม่ฉุน แต่มีกลิ่นยาอ่อน ๆ แบบที่พบในคลินิก หรือถ้าไม่ตั้งใจดม อาจไม่ได้กลิ่น เขาป้ายครีมลงบนแผ่นหลังด้านซ้ายของฮันเนส แล้วเกลี่ยให้เนียนเสมอกันทั่วพื้นที่ประมาณฝ่ามือใหญ่ ปิดทับด้วยแผ่นฟิล์มใสอย่างเรียบร้อย

“เดี๋ยวผมจะจับเวลาให้นะครับ ระหว่างนี้พักได้ ดื่มน้ำ ชงโกโก้ร้อนก็มีมุมตรงนั้น” มาร์คชี้ไปที่เคาน์เตอร์ไม้เล็ก ๆ ใกล้ประตูทางเข้า

ฮันเนสเดินไปหยิบน้ำเปล่าขวดหนึ่ง เขาไม่ได้หยิบโกโก้ แต่อยู่เงียบ ๆ บนโซฟาหนังข้างกระจก มองแสงไฟสะท้อนผ่านหน้าต่างขณะที่ละอองน้ำเล็ก ๆ ยังเกาะอยู่ตามขอบกระจก ไม่มีใครพูดอะไรอีก ร้านเงียบเกือบสนิท มีเพียงเสียงเพลงบรรเลงช้า ๆ จากลำโพงด้านบนเพดาน เป็นเสียงเปียโนเวอร์ชัน Lo-fi ที่เล่นวนซ้ำช้า ๆ

เวลาผ่านไปหกสิบนาที มาร์คเดินกลับเข้ามาพร้อมถุงผ้าในมือ เขาเช็ดมือกับผ้าสะอาดแล้วเปิดฟิล์มออกอย่างเบามือ จากนั้นเช็ดครีมที่เหลือออกด้วยกระดาษทิชชู่ และเริ่มเตรียมอุปกรณ์

บนถาดมีปากกาเมจิกสำหรับวาดลงผิวหนัง เครื่องสักสีดำขนาดเล็ก สีสักเฉดต่าง ๆ สำลีก้อน ขวดปั้มโฟม และกระดาษซับเลือด เขาจัดทุกอย่างให้เข้าที่ แล้วจุดโคมไฟ LED ที่ยึดกับโต๊ะให้แสงตรงบริเวณที่จะทำงาน

เสียงเครื่องสักเริ่มทำงาน มาร์คก้มลงใช้ปากกาเมจิกขีดเส้นโครงเบื้องต้นก่อนจะค่อย ๆ ใช้เข็มแตะหมึกดำ เสียง “จึ่ก ๆ” ของเข็มสัมผัสผิวหนังเริ่มดังขึ้นเป็นจังหวะ ฮันเนสนอนคว่ำ ไม่ขยับ ไม่ร้อง ไม่มีแม้แต่เสียงสูดลมหายใจแรง

มาร์คเงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย ก่อนจะก้มกลับไปลงมือ

เสียงเข็มสักกำลังทำงาน เป็นเสียงเฉพาะตัวที่คล้ายเสียงจักรเย็บผ้าขนาดเล็ก ฮันเนสยังคงนั่งนิ่งบนเก้าอี้แบบนอน มีพนักพิงเฉียงรับแนวหลัง มาร์ควางเข็มลงบนผิวของเขาอย่างมั่นคง มือซ้ายดึงผิวให้ตึง ขณะที่มือขวาเริ่มวาดเส้นรอบนอกของแมวดำในภาพกราฟิกนั้น

เขาทำงานไปโดยไม่พูดอะไรอีก จังหวะมือนิ่ง แสงไฟหัวเตียงที่ติดไว้ตรงโต๊ะสักฉายลงบนแผ่นหลังของชายหนุ่ม เสียงเข็มเดินเป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ เงาในห้องเคลื่อนไหวตามแขนของมาร์คที่ขยับซ้ายขวาอย่างมีวินัย

ช่วงพักระหว่างการสัก มาร์ควางเครื่องแล้วหยิบกระดาษทิชชู่ มาเช็ดหมึกที่ไหลซึมออกเล็กน้อย เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ถ้ารู้สึกแปลกตรงไหน บอกได้เลยนะครับ” ฮันเนสพยักหน้าโดยไม่พูดเช่นเดิม

การสักกินเวลาทั้งหมดประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่ง ตลอดเวลา ฮันเนสไม่เคยขยับหรือแสดงสีหน้าใด ๆ ที่ชัดเจน เขาไม่พูดคำว่าเจ็บ ไม่ร้อง ไม่กัดฟัน เหมือนตั้งใจจะกลืนประสบการณ์ทั้งหมดไว้ในตัวเองเงียบ ๆ

หลังมาร์คลงเส้นสุดท้าย เขาวางเครื่องแล้วเช็ดผิวให้สะอาด เช็ดด้วยน้ำกลั่น แล้วใช้ครีมโออินท์เมนต์บาง ๆ ทาให้ก่อนพันพลาสติกใสกลับเข้าไปอีกครั้ง ฮันเนสลุกขึ้น เดินไปดูในกระจกยาวด้านหลังร้าน เขามองภาพนั้นเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง

“สวยครับ” มาร์คพูดเบา ๆ ขณะหยิบสมุดบันทึกออกมา เขาเขียนลงไปว่า

“12/12 — Hannes K. — ยาชาแบบทา (batch no. 2105) — แผ่นหลังด้านซ้าย — ปฏิกิริยา 0 — ระยะเวลาทา 60 นาที — สักใช้เวลา 92 นาที”

ฮันเนสหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจ่ายเงิน เขายิ้มบาง ๆ แล้วพูดว่า “Danke.” เป็นคำเดียวที่เขาเอ่ยในรอบสองชั่วโมงกว่า

มาร์คพยักหน้า ยกมือขึ้นเล็กน้อยแทนคำอำลา

ชายหนุ่มเปิดประตูออกไป ลมเย็นจัดพัดกรูเข้ามาในร้านเพียงชั่วครู่ ก่อนประตูจะปิดกลับลง

ติดต่อสั่งซื้อ ยาชา ยาชาสัก หรือ ยาชาแบบทา ด้วยระบบอัตโนมัติ ได้ที่ หน้าเว็ปไซต์ https://ครีมยาชา.com/

ติดต่อเจ้าหน้าที่ ได้ที่ LINE ID : @TKTXTHAILAND [มี @ ด้านหน้า]